gb0

Michał Szułdrzyński
Ostatnio zagięły na mnie parol algorytmy platform społecznościowych. No cóż, dobrze wiedzą, czym się interesuję, jakich informacji wyszukuję, więc postanowiły dostarczyć mi taką masę silnych wrażeń, które stanowią poważne wyzwanie dla psychiki. Bo każą mi się nieustannie mierzyć się z patrzeniem w oczy śmierci, a właściwie z patrzeniem w oczy ludzi, którym właśnie śmierć zajrzała w oczy. Bo oto algorytmy podsuwają mi ostatnio masowo produkowane przez ukraińskie wojsko filmy z frontu zmontowane z ostatnich ujęć dronów FPV (efpiwaszek, jak na to mówili bohaterowie powieści „Null” Szczepana Twardocha) tuż przed eliminacją celów. Wcześniej, gdy były to czołgi, transportery opancerzone, systemy przeciwrakietowe, nie było tego bezpośredniego poczucia, że oto ktoś za sekundę zginie. Ale w ostatnich miesiącach sieć pełna jest zmontowanych filmików wychwalających precyzję działania operatorów dronów First Person View, czyli drona sterowanego przez człowieka, który albo siedzi przed komputerem, widząc, co się znajduje przed kamerą pilotowanego urządzenia, albo widzi ten obraz w specjalnych okularach VR (wirtualnej, choć jednak nie do końca wirtualnej, rzeczywistości). I albo Służba Bezpieczeństwa Ukrainy, albo taki a taki oddział dronowego pułku Azow chwali się swoimi osiągnięciami za kwiecień, albo przedstawia krwawe żniwo jakiegoś miesiąca. I widzimy półminutowy film, na którym drony „eliminują” kilkunastu rosyjskich żołnierzy. Jeden ucieka przed ukraińskim dronem do pustostanu, inny myśli, że skryje się w okopie, innego dron zaskakuje od tyłu, gdy stoi za drzewem. Kolejny żołnierz myślał, że uda mu się śmiertelne niebezpieczeństwo zestrzelić, puszczając w jego kierunku serię z kałasznikowa, następny zaś odganiał go kolbą swego karabinu. Koniec jest zawsze ten sam – przerażona twarz i kontakt, uderzenie, detonacja, koniec sygnału. Ujęcie z innego drona, który obserwował tę walkę pokazuje tylko chmurę dymu, czasem eksplozję, rozbity motor, quad, ludzkie szczątki. Ukraińcy zorientowali się, że jest w tych filmach coś demonicznego. Dlatego czasami montują je w ten sposób, że na moment robią stop-klatkę, pokazując przerażenie rosyjskiego sołdata, któremu dosłownie śmierć zagląda w oczy. Zmontowanemu filmikowi nadaje to przerażającego rysu.
Ukraińcy zorientowali się, że jest w tych filmach coś demonicznego. Dlatego czasami montują je w ten sposób, że na moment robią stop-klatkę, pokazując przerażenie rosyjskiego sołdata, któremu dosłownie śmierć zagląda w oczy.  Przypomnijmy, o czym w ogóle mówimy: ukraińskie dane mówią o tym, że Rosjanie tracą nawet do 50 tys. żołnierzy miesięcznie w wojnie przeciw Ukrainie, zaś sami rosyjscy blogerzy wojenni przyznają, że nawet 75 proc. zabitych i rannych żołnierzy rosyjskich ginie z powodu ukraińskiej działalności dronowej. To więc od kilkunastu do kilkudziesięciu tysięcy ofiar w ciągu miesiąca! Takie filmy mają więc z jednej strony sławić męstwo ukraińskich operatorów dronów, ale też siać panikę wśród rosyjskich żołnierzy, którzy, którzy, widząc na ekranach swych smartfonów filmiki dokumentujące śmierć swoich kompanów, doskonale wiedzą, że sami podzielą prędzej czy później ich los. Do tego zaś dochodzi jeszcze rywalizacja pomiędzy ukraińskimi jednostkami. Osoba znająca kulisy wojny opowiadała mi kiedyś o swoistych turniejach ogłaszanych przez ukraińskie dowództwo, w których startowali najlepsi operatorzy dronów. Zwycięzca w nagrodę dostawał do dyspozycji najnowocześniejszy sprzęt i to w dowolnej ilości. W efekcie śmiertelność wśród rosyjskich żołnierzy z powodu ataków dronowych jeszcze dodatkowo wzrastała. Choć to tylko anegdota, to sytuacja, w której znaleźli się Rosjanie na froncie, zwiększenie przez Ukraińców przyfrontowej strefy śmierci i dane o zabitych wojskach Putina, zdają się potwierdzać prawdziwość historii opowiedzianej w tej anegdocie. W tej historii jest więc wszystko, o czym często w tym miejscu (ale w tym numerze również na następnej stronie) piszę – najnowsze technologie, sztuczna inteligencja, drony, polityka, wojna i algorytmy. Tak więc algorytm musiał uznać, że będę lubił oglądać ostatnie chwile zabijanych przez ukraińskie drony rosyjskich żołnierzy. Jak powiedział jeden z ukraińskich żołnierzy, którzy wyzwalali na początku wojny okolice Kijowa (zresztą polsko-żydowskiego pochodzenia): „Bić ruskich to przyjemność, a nie praca”.
https://www.rp.pl/plus-minus/art44331531-michal-szuldrzynski-pokazywanie-rosjan-przerazonych-atakiem-drona-ma-kilka-wymiarow